เหมือนเดิม...เหมือนเคย
เหมือนเดิม...ทุกครั้งที่คิดจะตัดใจ
เหมือนเดิม...ทุกครั้งที่คิดจะถอยห่าง
เหมือนเดิม...ทุกครั้งที่ปล่อยวาง
เหมือนเดิม...ที่ไม่เคยทำได้ลง
เหมือนเคย...ที่เธอเข้ามาคุยก็หวั่นไหว
เหมือนเคย...ที่เธอจะไปก็หมองหม่น
เหมือนเคย...ที่คอยแต่คิดกังวล
เหมือนเคย...ที่คนอย่างฉันแอบร้องไห้
ทำไมนะทุกครั้งที่เราคิดจะตัดใจหรือคิดจะเลิกยุ่ง เลิกชอบเขา เลิกคิดอะไรกับเขา
ทุกครั้งเหล่านั้นเขาต้องกลับมาทำให้หวั่นไหวไปทุกครั้ง
ใครอาจจะคิดว่าเราบ้า งมงาย หลงรักเขาอยู่ได้
ใครไม่เป็นเราจะรู้มั้ยว่าทำไมเราต้องเป็นอย่างนี้
ใครไม่เป็นเราจะรู้มั้ยว่าทำไมเราถึงตัดใจไม่ได้
ใครจะรู้มั้ยว่าเราเจ็บนะที่เป็นแบบนี้
เจ็บมากๆ เหมือนโดนกักขังไว้ในกรงใจของเราเองที่ไม่สามารถมอบใจให้ใครได้อีก
ใจเรามันเกเร...มันไม่ยอมกลับมา มันให้เขาไปแล้ว
เมื่อมีรักก็ย่อมมีหวัง เมื่อผิดหวังก็ต้องช้ำใจ
แต่ถ้าค้างคาใจก็ต้องเจ็บปวด
